داستان نیروی جهادی شدن من

داستان کار جهادی ما خیلی ساده و بدون مقدمه شروع شد. چند روز پیش در فضای مجازی پیامی از دعوت به کار جهادی در بیمارستانهای قم در یکی از کانالها دیدم. قبل از دنبال کردن لینک، در ذهنم گذشت که قبلا در مورد کار جهادی در بیمارستانها چیزهایی شنیده بودم و در دلم میخواستم که فرصتی دست بدهد و من هم در این خدمت سهیم شوم. اما خواسته کجا و دل به دریا زدن و وارد عرصه شدن کجا؟

راستش باید اعتراف کنم اولش هنوز خیلی تصمیمم جدی نبود و مثل هزاران فرصت خیری که در طول زندگی با آن مواجه می شدم و دلم می خواست در آن نقشی داشته باشم، این هم یک فرصت بود که خودش را عرضه کرده بود. از سر کنجکاوی بود یا کششی درونی، دلم نیامد به خودم بگویم: حالا بعدا فرصت هست. و با گفتن این جمله تباه کننده از کنار این فرصت هم بگذرم.

لینک را دنبال کردم و به کانال «همراه جهادی بیمارستان قم» وارد شدم.

داخل کانال همه چیز خیلی ساده توضیح داده شه بود و حدود 650 نفر هم در کانال عضو شده بودند. مراحل ثبت نام عبارت بودند از: دنبال کردن کانال، ثبت نام در فرمی اینترنتی، دانلود و مطالعه فایلهای اساتید، شرکت در امتحانی که یک روز در میان بین ساعت 22 تا 23 برگزار می شد و در نهایت اعلام نتایج و هماهنگی های لازم جهت اعزام به بیمارستانها.

همه چیز خیلی ساده و بدون آلایش و پیچیدگی خاص. سادگی گیج کننده، چرا که باورش کمی سخت بود که آن همه عظمت و بزرگی که از کار بزرگ جهادی شنیده بودم، به همین سادگی برگزار شود.

قضیه برای من جدی تر شده بود. با خودم گفتم: این همان فرصتی است که در طول عمرم همیشه دنبالش بودم؛ کار به عنوان نیروی جهادی در وسط میدان. دیگر بیرون گود نشستن و تشویق کردن مردان بزرگ خدا بس است. باید خودم کاری بکنم و این فرصتی که پیش روست را با بهانه ای برای به تعویق انداختن ضایع نکنم.

وقت آن رسیده بود که به خودم اثبات کنم اگر بنا باشد برای اتفاقی بزرگتر، برای جانفشانی در وسط میدان آماده ام. یک عمر است هر روز صبح خوانده ام: «… و المسارعین الیه فی قضاء حوائجه و الممتثلین لأوامره …».

ثبت نام کردم

وارد مراحل ثبت نام شدم. ثبت نام فرمی بود اینترنتی که در یکی از این پایگاههای خدمات عمومی پرسشنامه آماده شده بود. فرم خیلی ساده اطلاعاتی را می پرسید که شاید به این سادگی راضی به ارائه آن به پرسشنامه ای اینترنتی نبودم. نام، نام خانوادگی، کد ملی، شماره همراه، عکس پرسنلی و … با این حال فرم را پر کردم.

یکی از مراحل فرم مربوط به انتخاب یکی از چند نوع خدمت جهادی بود که افراد می توانستند انجام بدهند؛ حضور در بیمارستانها به عنوان همراه بیمار و کادر درمانی، حضور در گروه جهادی تجهیز کنندگان اموات، و حضور در گروه جهادی گندزدایی، تهیه لوازم، ترابری و سایر خدمات پشتیبانی. باید یکی از این 3 مسیر را انتخاب می کردم. حضور در کار جهادی پشتیبانی ارزشش کمتر از سایر کارها نبود، تجهیز اموات هم با توجه به آنچه چند روز پیش در مراسم تدفین یکی از اقوام در بهشت معصومه سلام الله علیها دیده بودم، جهادی بسیار عظیم و ارزشمند بود. اما من تصمیمم را گرفته بودم تا در بیماستان نیروی جهادی باشم. «و من احیاها فکأنما أحیا الناس جمیعا»

کار ثبت نام با ارسال عکس پرسنلی تمام شد. البته عکس پرسنلی در گوشی همراهم نداشتم و یکی از آن سلفی هایی که خیلی با حال و هوای شهادت همخوانی داشت را بارگذاری کردم.

داخل کانال همراه جهادی بیمارستان، چند ساعت آموزش صوتی و متنی و تصویری به عنوان منابع آزمون قرارداده شده بود. آموزشها حول ترسیم کلیات فضای بیمارستان (با توضیحاتی مثل علت حضور جهادیون در بیمارستان، بایدها و نبایدها و …)، آموزش اصطلاحات رایج بیمارستانی و همچنین اصول روانشناسی مواجهه مثبت با بیماران و شیوه های امیددهی از اساتید شناخته شده تهیه و در دسترس بود.

مجموع فایلهای صوتی بیش از 4 ساعت آموزش فشرده بود. یکشنبه فایلها را دانلود کردم و تا دوشنبه شب آنها را گوش کردم. زمان آزمون پیش رو، دوشنبه ساعت 22 تا 23 بود.

به واسطه کم خوابی دیشب و کار سنگین امروز در مرکز، احساس می کردم که برای آزمون به اندازه کافی آماده نیستم. اما نباید فرصت را برای نیروی جهادی شدن از دست می دادم. به خاطر همین نیم ساعت آخر دوباره مباحث را از روی فایلهای متنی و تصویری مرور کردم، مخصوصا اصطلاحات تخصصی بیمارستانی را و بالاخره وقت آزمون رسید.

اعلام شده بود که آزمون 20 سوال تستی دارد که باید طی زمان 20 دقیقه به آن پاسخ داده شود. از طریق لینک اعلام شده در کانال وارد صفحه آزمون شدم. یک سری اطلاعات تکراری از مشخصات گرفته شده و سپس وارد آزمون اصلی شدم.
قرار بود آزمون 20 سوالی باشد ولی در انتهای آزمون به خودم آمدم در حالی که به 24 سوال پاسخ داده بودم. بعضی از سوالها با جوابهای بسیار شبیه به هم و خیلی دقیق طراحی شده بودند. به هر سختی که بود با کمک محفوظات، معلومات و کمی هم اجتهاد شخصی سوالات را پاسخ دادم و با توسلی مختصر به حضرت صاحب الزمان عجل الله تعالی فرجه الشریف، تکمه ارسال فرم سوالات را کلیک کردم.

حالا دیگر تنها کاری که باید می کردم انتظار بود. انتظار اینکه جوابهای آزمون مشخص شود.

پذیرفته شدم

صبح سه شنبه، حدود ساعت 9 صبح بود که قبول شدگان در آزمون با فهرست شدن 4 رقم آخر کد ملی (بدون نام) اعلام شده بود. خدایا شکرت، کد ملی من هم بود. وجد و شعف عجیبی در من شکل گرفت. آخر پست هم نوشته بود:

«عزیزانی که در آزمون قبول شده اند، در صورت نیاز با ایشان تماس خواهیم گرفت.»

حالا باید منتظر می نشستم تا با من تماس بگیرند. دلم میخواست که از فرصت تعطیلات پیش رو نهایت استفاده بشود. 15 روز تعطیلات عید نوروز در پیش بود و برای افرادی مثل من که جدای از طلبگی شاغل هم هستند، این فرصت بی نظیری است. خدا خدا می کردم زودتر تماس بگیرند.

ساعت 12 نشده بود که شماره ای ناشناس زنگ تلفن همراهم را به صدا درآورد. شماره تلفن ثابتی در منطقه پردیسان، احتمالا مربوط به یکی از محله های طلاب بود. جواب دادم. پشت خط صدای جوانی متواضع و با لحنی آرامش بخش به گوش می رسید.

-آقای حسینی؟

– بله بفرمایید، در خدمتم

– شما به عنوان نیروی جهادی در بیمارستان فرم پر کرده بودید و در آزمون قبول شدید.

– بله، بله

– آقای حسینی، واقعیتش شما برای حضور در شیفت عصر و شب درخواست دادید، من در فرمی که پر کردید دیدم که نوشتید شاغلید. در حال حاضر ما الان برای شیفت عصر و شب متقاضی زیاد داریم و کمبودی نداریم…

اولش خشکم زد، نکند دارند ردم می کنند ولی بعد ادامه داد:

– به نظرم با توجه به اینکه تعطیلات عید نزدیکه، احتمالا شما هم تعطیل خواهید بود و می تونید شیفت صبح حضور داشته باشید.

گفتم: بله، در این ایام برای من صبح و شب فرقی نداره. فقط بحث کارم بود که اون هم تا فردا ادامه داره و بعدش تا 15 فروردین می تونم در خدمتتون باشم.

– خیلی خب، فقط اینکه محل اعزام بیمارستان شهید بهشتی هست، مشکلی ندارید که؟

– نه فرقی نمی کنه، من مشکلی ندارم.
– از باب دور بودن به محل سکونت گفتم. خیلی خوب، من شماره شما رو به آقای …. (نامی را که برد درست متوجه نشدم) می دهم که ایشان برای هماهنگی با شما تماس بگیرند.

– خیلی ممنون، التماس دعا، یا علی

تماس که تمام شد چند ثانیه در خودم فرو رفتم. اولش یک حسّ غرور قهرمانه سراغم آمد؛ بالاخره شد!

اما کمی بعد خجالت کشیدم؛ نیروی جهادی و غرور! هنوز پیش نیامده داشتم چپ می کردم.

به هر وضعیتی که بود، مقدمات کار را آماده کردم. سخت ترین قسمت شاید صبحت کردن با خانواده بود. حضور در بیمارستان ها، محدودیت هایی به وجود می آورد که حتما خانواده را اذیت می کرد.

اما کار اگر کمی رنگ و بوی خدایی بگیرد (حتی با نیت ضعیف و ناقابل کسی مثل من)، خدا قلب ها را همراهت می کند؛ خانم خیلی زود رضایت داد و بچه ها.

به چشم به هم زدنی مسئول نیروهای جهادی بیمارستان تماس گرفت و رسیدیم به شب اولین حضور در بیمارستان.

چند روز است درگیر این هستم که جهاد هرچه باشد، قبل از اتفاق افتادن در میدان عمل از درون انسان شروع می شود؛ در واقع جهاد اصغر و جهاد اکبر لازمه هم هستند و گمانم این است که جهاد اکبر زودتر از جهاد اصغر و در درون انسان رخ می دهد.

نوشته نیروی جهادی در بیمارستان اولین بار در محمد مصطفی حسینی. پدیدار شد.

امروز بیست و هفتم بهمن ماه 1397 است. یک روز خوب خدا مثل روزهای دیگر؛ فقط با این تفاوت که من امروز تقریبا توی جیبم هیچ پولی ندارم و توی حسابم هم فقط 312 تومان هست. 312 تومان نه 312 هزار تومان.

امروز صبح که داشتم می رفتم سر کار، رفتم از آن نانوایی که همیشه از آن نان می خرم، نان بخرم که یادم افتاد توی کارتم به اندازه 500 تومان یعنی قیمت یک قرص نان هم پول ندارم. یک لحظه مات ماندم چه کار کنم که یادم افتاد توی کیفم یک هزار تومانی دارم. خلاصه هزار تومانی را دادم و یک قرص نان گرفتم و یک سکه 500 تومانی که قصد کرده ام آن را برای مدت طولانی همراه خودم نگه دارم تا بعدها وقتی به بی نیازی مالی رسیدم، یادم بیاید که چه روزی را از سر گذرانده ام.

ای خدای خوب و مهربان به خاطر نعمتهایی که امروز به من عطا نمودی شکر و هزاران بار دیگر بابت نعمتهایی که تا کنون نتوانسته ام سپاس آن را به جای آورم. من مطمئنم که به لطف و مرحمت تو روزهایی خواهند آمد که به بی نیازی خواهم رسید.

خدایا به خاطر همه مهربانی هایت شکر!

نوشته تقریبا توی جیبم هیچ پولی ندارم اولین بار در محمد مصطفی حسینی. پدیدار شد.

و چقدر دوست می داشتم در این روزها که همه به بهانه هایی کوچک این چنین همه دنیایشان شیرین می شود تو نیز بودی و دنیای کودکانه ای داشتی. از جنس همان کودکی های مغرورانه ات که من عاشقش بودم. از جنس همان عطر زیبای تنت که هر جا می رفت همه فضا را می گرفت و معطر می کرد.

و امشب دومین سالی است که شب عید می شود و تو نیستی. دوست دارم بغضی که گلویم را می فشرد همین جور بماند. خیلی به خودم فشار می آورم که این آسمان گرفته دلم باریدن نگیرد. گرچه در این هوای توفانی هیچ عنان و اختیاری در دست من نیست که بتوانم شرایط را کنترل کنم. شاید اگر ببارم سبک تر شوم و مثل همیشه همه چیز به خوبی و خوشی تمام شود. و دوباره یادم برود که غمی غمناک جایی در گوشه دلم جایگاهی ابدی دارد.

خوش به حال تو که از قفس تن رها شدی و پرواز کردی، این روزها قفسه سینه بدجوری برایم تنگ شده، مثل آن روزهای آخر که قفس تن برای تو بدجوری تنگ و کم جا شده بود. حالم خیلی بد است، مخصوصا وقتی که یادم می افتد که این حق تو بود که سر مزار من حاضر می شدی و برای نبودنم اشک می ریختی؛ از خودم متنفر می شوم وقتی اسم خودم را روی سنگ قبر تو می بینم.

دلم برایت تنگ شده عزیزم. محمّدم!

خدای من! چقدر لذت می بردم وقتی عزیز دلم را با این نام صدا می کردم “محمّدم”

و مدتهاست که دیگر کسی را به این نام صدا نزده ام.

مادرت می گوید از عیدها متنفر است. حق هم دارد که باشد. چون عیدهایش را در روزهای پرالتهاب از دست دادن تو از کف داده است و من می بینم که هیچ گاه خنده هایش آنقدر شاد نیستند که کسی را به این باور برساند که این زن غمگین نیست.

بار دیگر صدایت را می گذارم تا برایم حرف بزنی. همان صدایی که روزهای آخری از تو ضبط کرده بودم. تنها یادگاری من از تو. همان که وقتی سلام می کنی، صدایت یک دنیا غم و خستگی و درد را به سینه انسان منتقل می کند. همان سلامی که هزار بار گوشش کرده ام و هر بار با شنیدن آن در جوابت های های اشکهایم جاری شده اند.

یاد آن روزها می افتم. روزهایی که تو مرا از خواب ناز بیدار میکردی؛ ” بابا پاشو دیگه، پاشو صبحانه آماده است.” قربان صدایت بروم که هنوز گذر زمان نتوانسته است از وضوحش چیزی بکاهد.

آه پسرم، عزیزم، نفسم! دلم بدجوری برایت تنگ شده و امشب شب عید است و من اتاق خودم را تاریک کرده ام و دور از نگاه دیگران، عنان از کف داده ام و می بارم.

و به همین سادگی شب عیدی آمده که سوای تمام پیامهایی که برای دیگران می آورد برای من پیام آورده که به همین سادگی دو سال گذشت و سالهای دیگری نیز خواهد گذشت. سالهای دیگری که در هیچ کدامشان تو نیستی و من باید به خودم وعده کدامین دیدار را بدهم. وعده ای که شاید در آن، روزگار خوش تر و روزها بهتر باشند. روزهایی که شاید به من اجازه بدهند یک بار دیگر ترا در آغوش بکشم.

دیگر باید بروم، صدایم می زنند. شاید تا وقتی دیگر و شاید تا دیداری به همین نزدیکی ها، شاید زودتر از شب عید سال بعد.

نوشته باز هم شب عید شد اولین بار در محمد مصطفی حسینی. پدیدار شد.

سال 88، برای من سال سختی بود. دو سه سالی بود که در مرکز مشغول بودم. به صورت پروژه ای اما تمام وقت؛ شهروند درجه 2!

در آن مقطع زمانی مرکز خیلی مشکل بودجه ای نداشت. مدیران هم جوان تر بودند؛ خیلی هاشان هنوز هم مدیرند، اما پیرتر.

شروع ماجرا

آن سال (سال 88)، سال التهاب سیاسی بود. در کش و قوس انتخابات بودیم که فهمیدیم فرزند دومم بیماری سختی دارد. خیلی سخت. ما اول خیلی جدی نگرفتیم؛ اما وقتی که بعد از گذشت دو روز از تشخیص، پزشک معالج خودش شخصا دنبال کار را گرفت، فهمیدیم قضیه خیلی جدی است.

آن پزشک با وجدان با خودش فکر کرده بود که شاید به خاطر مسائل مالی پیگیر درمان نشده ام. صبح یکی از روزهای خرداد ماه بود که شماره موبایلم را پیدا کرده و زنگ زد. برای درمان پسرم در یکی از بیمارستان های خوب تهران وقت گرفته بود. قرار شد فردا حتما ساعت 7 صبح خودمان را به آنجا برسانیم.

شب نشده بود که دیدم به همراه همسرش به درب منزلمان آمدند. آدرس را از روی پرونده درآورده بودند. سوئیچ ماشینش را آورده بود به همراه 3 میلیون تومان پول. آن وقت ها عمدتا حقوق 180-190 ساعت کار من در مرکز دور و بر 300 هزار تومان می شد. لطفش شرمنده ام کرد ولی علی رغم اینکه از آنچه پیش خواهد آمد خیلی ترسیدم ولی قبولش نکردم.

بعدها، تا مدتها تلفنی و حتی با ملاقات حضوری، خودش و همسرش پیگیر روند درمان و وضعیت ما بودند. خدا بر عزتشان بیفزاید!

همه چیز عوض شد

چیزی نگذشت که برنامه زندگی ما کلا متاثر از برنامه درمان فرزندم شد. ابتدا عمل جراحی سنگین و سپس شیمی درمانی و رادیوتراپی. هفته ما این طور می گذشت. دو روز بستری برای شیمی درمانی، دو روز خانه، سه روز بستری برای گرفتن خون و پلاکت. نه یک هفته، نه دو هفته، نه یک ماه، نه دو ماه، تقریبا یک سال (کل سال 88) برنامه ما همین بود.

روزهایی که همسرم و فرزندم در بیمارستان تهران بودند، صبح ها سعی می کردم زود به مرکز بیایم. با همه خستگی و درماندگی تا ساعت 11 مرکز می ماندم. ساعت 11 به سمت تهران راه می افتادم. چیزهایی که نیاز داشتند را تامین می کردم؛ تا ساعت 2 عصر خودم را به بیمارستان می رساندم و تا ساعت 3 پیششان می ماندم؛ بعد به سمت قم راه می افتادم و دور و بر ساعت 6 عصر به قم می رسیدم. گاهی توانایی داشتم و می آمدم مرکز و تا ساعت 9 شب کار می کردم و بعد می رفتم منزل برای یک روز سخت دیگر.

در مورد هزینه درمان و تهیه دارو و رفت و آمد و … نگویم. کمرشکن!

اولین ضربه

اما از شروع سال 88 و ماجرا زیاد نگذشته بود که وضعیت حضور نامرتبم مدیر مستقیمم را شاکی کرد. چند بار تذکر و بعد هم عذرم را خواست.

خدایا، چه باید می کردم!

فاصله بین نا امیدی و امید مجددم چند قدمی بیشتر طول نکشید. از اتاق مدیر (سابق)م که بیرون آمدم، به اتاق حاج احمد اکبری رسیدم. از قبل می دانستم که نظر مثبتی دارد. در زدم و وارد شدم. از تمایلش برای پذیرفتن نیرو با شرایط کاری خودم پرسیدم. استقبال کرد. هر کاری از دستش برمی آمد برایم کرد. پناهم داد. خدا همیشه پناهش باشد!

جامعه بیمارستانی، به خصوص بیمارستان مرکز طبی اطفال، آن هم در تهران، جامعه عجیبی است. امیدوارم هیچ کس نبیند ولی معجزات متحرک خدا را می توانید آنجاها ببینید؛ انسانهایی می بینید که باور نمی کنید که در همین دنیایی که شما زندگی می کنید، زندگی می کنند. کسانی که دنبالتان می دوند تا کمک کنند. آدم هایی با اعتقاد راسخ و عزم جدی برای کمک کردن؛ کسانی که شاید پوششان اصلا شبیه نبود ولی واقعا علی وار کمک می کردند؛ فرشتگانی که بودنشان دلگرمی می داد.

در روزهایی که تقریبا هیچ کس از مسئولین مرکز حالم را نپرسید؛ غمم را نخرید و شریک کشیدن باری که بر دوش داشتم، نشد؛ خدا انسان هایی را سر راهم قرار می داد که وجودشان سرپایم نگه می داشت.

از آن خانم محجبه تهرانی که به بهانه یک آشنایی خیلی دور با همسرم احوال پرس دائمی ما بود و هر وقت به ملاقات فرزندم می رفتم، زودتر از من آنجا بود و به امور رسیدگی می کر؛، همو که فرزندم اسمش را گذاشته بود: فرشته مهربان!

تا استادی که وقتی از وضعیتم مطلع شده بود، از فرانسه تماس گرفت و حاضر شد خطر خارج کردن داروی تحریمی شیمی درمانی از فرانسه را به جان بخرد.

و پروفسور جراحی که قیمت هر ساعت حضورش در اتاق عمل 3 میلیون تومان بود، ولی بابت حضور 7 ساعته اش در اتاق عمل از من فقط خواست که برایش کنار خانه خدا دعا کنم.

از لطف خدا، در کمال شگفتی، من با آن درآمد اندک و تنها با داشتن بیمه تامین اجتماعی حوزه، بدون اینکه از کسی کمکی بگیرم، روزها را سپری می کردم. روزهایی که همه می خواستند هر طور شده گوشه ای از بارم را به عهده بگیرند و خدایی که نگذاشت رنج شکستن جلوی دیگران برایم دردی مضاعف شود.

ضربه دوم

تابستان سال 88، سه ماه کار کردم و هر ماه حقوقم واریز نمی شد. در سخت ترین شرایط زندگی ام، قربانی  بازی کثیف جنگ قدرت در مرکز شده بودم.

حال آن روزهای من با مرکز فقط سیاهی و بی محلی و آزار نبود؛ اتفاقا کسانی هم در مرکز پیدا شدند که علی رغم ارتباط غیر مستقیم کاری، سعی کردند هوایم را داشته باشند؛ آدمهای با مرام معاونت بازرگانی.

از مسئول نمایشگاههای آن زمان، سید مرتضی سجادی نژاد که قبول کرد مرا به عنوان نیروی پروژه ای در همه نمایشگاههای آن مقطع زمانی همراه ببرد تا بتوانم به خانواده ام نزدیک تر باشم، تا حاج آقای نجم آبادی دوست داشتنی که بعد از مطلع شدن از وضعیت خانواده ام، همیشه احوالپرس و جویای شرایطم بود.

اصلا شاید همین شد که من یکی دو سال بعد، عطای پژوهش آن زمان را به لقایش بخشیدم و علی رغم نهی خیلی ها، بار بستم و رفتم بازرگانی. جایی که آدمهای خوبی آنجا بودند.

پایان ماجرا

با پایان یافتن سال 88، زحمات ما به سرانجام نرسید و خواست خدا به مسافر شدن فرزندم در ابتدای سال 89 تعلق گرفت و برایم بسیار ارزشمند و فراموش ناشدنی است که در آن روزهای تلخ، جلوی منزلمان پارچه ای سیاه آویخته شده بود که در آن مرکز  این داغ بزرگ را تسلیت گفته بود.

نوشته سال 88، آن روزهای سخت اولین بار در محمد مصطفی حسینی. پدیدار شد.